Dromen
Naam: Dunya, basisschool De Witte Olifant, (groep 6, 1e prijs)
Datum: donderdag 30 january 2008
Verhaal
Altijd als ik wakker word weet ik niet meer wat ik gedroomd heb. Maar op een dag wilde ik dat ook niet weten. En zo begon het:
Ik sliep. Een donkere gedachte flitste door mijn hoofd.
Ik had een nachtmerrie.
Opeens werd alles kleurig en fleurig.
Ik kon niet weten of het nou een nachtmerrie of een droom was.
In mijn slaap begon ik te denken.
Ik viel uit mijn metershoge bed, maar ik werd niet wakker.
Mijn schrammen en bloed gleden van mijn lichaam.
En op mijn bezweten hoofd zat een joekel van een bult.
Nog nooit had ik zo heftig gedroomd.
Overal had ik pijn en kramp maar mijn droom was leuk.
Het leek wel of de droom echt was.
Ik stond op een boot in mijn slaap.
Het klotsende water spatte op mijn gezicht.
Ik gilde als een duivelse vrouw en ik viel flauw achterover.
Maar gek genoeg vond ik het leuk.
Toen ik wakker werd had ik een lange zwarte jurk aan.
Ik gaf een pepermuntig kreetje.
En ik had een glimp op mijn gezicht.
Daar stond ik 5 uur lang zonder te bewegen.
Daarna sprong ik op de kast met mijn hand door de muur gestoken.
Langzaam gleden ook mijn hoofd, armen, benen en lichaam in de muur.
Daar zat ik in de muur, geplet als een slap blubberig ding.
Mijn donkerbruine ogen werden rood en uit mijn handen schoten vonken. Langzaam smelte de muur.
Ik ging op de grond staan en nog steeds zat ik in die droom.
Ik liet mij achterovervallen. Daar lag ik op de grond.
Ik was zo opgezwollen alsof ik ieder moment uit elkaar kon spatten.
Toen dat gebeurde gleden de stukjes huid weer naar elkaar en was ik zo goed als nieuw.
Maar nog steeds met rode ogen en vonken die uit mijn slak gladde handjes schoten.
Ik was nu klaar wakker met mijn eigen gevoelens. Ik zag de gesmolten muur en de bloed spatten op de grond.
Ik voelde aan de bult op mijn hoofd.
De bult deed erg pijn.
Ik liep naar beneden. Mijn moeder was intussen wakker en gaf een gil.
-AAAAAAAARGGGG!
Mijn moeder sprong in een hoek en duimde dat het een grap was.
Maar nadat ik 8 jaar zo was barstte ze in tranen uit.
Na nog 4 jaar gingen mijn ogen verschillen.
Eerst mijn eigen kleur en dan rood dan weer mijn eigen kleur en dan weer rood.
-ENZ.!!!!
Na een tijdje durfde mijn moeder de politie te bellen.
Die kwam.
Ik zat op mijn kamer verdiept in een boek.
Ik had al 12 jaar niks meer gezegd.
De politie kwam mijn kamer binnengestormd.
Toen ik hem aankeek rende hij vlug weer naar beneden.
Hij rolde de trap af.
- BOEM!!!!!
Overal had hij blauwen plekken.
Beneden gekomen liep hij met zijn pistool weer naar mijn kamer.
- NEE NEE NIET DOEN !!!
Riep mijn moeder.
Toen ik hem zag was ik helemaal normaal.
Ik liep naar beneden en zei tegen mijn moeder dat ik naar school moest.
Op school herinnerde ik mij alles weer.
Ik besloot dat ik het zou vergeten.
Dat lukte niet maar ik trok mij er niets meer van aan.
Ik wilde in ieder geval nooit meer slapen.
Ik wist alleen dat ik een bijzonder kind was.
EINDE !
Dunya, groep 6
De Witte Olifant
Sien schrijft: