Het droompotlood
Naam: Chieko, School van Maas en Waal (groep 7, 1e prijs)
Datum: donderdag 30 january 2008
Verhaal
Lang zal ze leven, lang zal ze leven in de gloria, in de gloria, in de gloriaaaaaaa-! Dat zongen mijn ouders, mijn Opa en Oma en mijn beste vriendin Sterre. Oma gaf me een zoen. Wat is mijn lieve kleine meid groot geworden! Het is alweer 10 jaar geleden dat ik hier met een dikke buik rondliep! Zei mamma. En zo ging dat geklets maar door.
Verlangend keek ik naar de stapel kadootjes naast me. Ik staarde er de hele tijd naar. Hé, hallo, ben je er nog? Riep Sterre terwijl ze met haar hand voor mijn gezicht zwaaide. Zat je weer eens te dagdromen? Vroeg Opa.
Iedereen zegt dat ik heel veel dagdroom maar het is niet dagdromen, maar gewoon kijken. Kijken, blijven kijken, de hele tijd naar hetzelfde ding. En zo weinig mogelijk met je ogen knipperen. Dus, niks dagdromen!
En tegen Opa zei ik maar: ik kan er toch ook niks aan doen dat ik vanzelf naar de kadootjes kijk? Toen moesten ze lachen. Allemaal. Behalve Sterre en ik. Grote mensen kunnen soms lachen om helemaal niks. Sterre en ik keken elkaar begrijpend aan. Grote mensen hè? Zeiden Sterre’s ogen. Ik knikte. Sterre en ik kunnen een soort van praten met onze ogen. Het is echt raar. Soms kan ik gewoon zien aan haar gezicht wat ze denkt.
Toen iedereen gestopt was met lachen zei Pappa: en nou de kadootjes! Ik kon hem wel omhelzen! De inhoud van de pakjes waren: een broek, een trui, een boek, een spelletje, 2 paar echte gouden oorbellen met edelsteen, een zacht teddybeertje (ha, ha, ha!), 3 onderbroeken (hi, hi!), schoenen en een potlood. Nadat ik alles had uitgepakt, bedankte ik iedereen. Ik was echt helemaal blij! Kom! Zei ik tegen Sterre. Oké! Zei Sterre. We pakten alle kadootjes en liepen naar boven.
Even later zaten we op mijn bed alle kadootjes te bekijken. Sterre deed een onderbroek op haar hoofd. Kijk is! Zei ze. Ik moest grinniken. Toen pakte ik het potlood. Het was een heel mooi potlood. Ik had meteen zin om ermee te tekenen. Zullen we tekenen! Vroeg ik. Hmmmmmm. Zei Sterre. Eigenlijk heb ik niet zo’n zin. Please-! Smeekte ik. Nou, goed dan. Omdat je jarig bent! Yes! Zei ik en ik haalde 2 papiertjes en kleurpotloden. En ik tekende natuurlijk met mijn nieuwe potlood.
Wat zou ik tekenen? Vroeg ik. Weet ik veel! Zei Sterre. Jij kan zo mooi tekenen, je maakt gewoon waar je zin in hebt. Chokoladetaart met slagroom! Zei ik. Nee gek, niet om te eten! Zei Sterre. Bedankt voor het idee. Zei ik. En ik begon een chokoladetaart te tekenen. Toen ik klaar was liet ik hem aan Sterre zien. Wat mooi! Zei ze. Net echt!
Ik veegde met mijn hand over het plaatje. Opeens zat er een piepklein chokoladetaartje met slagroom op mijn hand. Stomverbaasd keek ik naar mijn blaadje, maar het plaatje was weg. Sterre, Sterre… kijk eens! Zei ik schor. Ik heb die taart al gezien hoor! Zei Sterre. Nee Sterre, kijk! Zei ik. Sterre keek. Hoe kan dat nou weer? Vroeg ze. Ik-ik weet het niet, stamelde ik. Ik raakte het aan en opeens zat het op mijn hand. Zei ik. Wat vreemd! Zei Sterre. Heel vreemd! Zei ik.
Zullen we hem opeten? Giechelde Sterre. Jaa! Zei ik. Ik sneed er een stukje af met mijn zakmes, en gaf het aan Sterre. Voor mezelf snee ik ook een stukje af. Een, twee, drie! Zei Sterre. En we namen een hap. Ik had nog nooit zo’n lekkere taart geproefd. Hmmmmmmm! Zei ik. En ik deed m’n ogen dicht. Heerlijk! Zei Sterre. Verrukelijk! Zei ik.
Teken nog eens wat! Zei Sterre. Goed idee! Zei ik. Ik tekende een zonnebloem. Toen ik klaar was, raakte ik hem aan en…pling! De mooiste zonnebloem ter wereld lag op mijn hand. Cool! Zei Sterre, en ze pakte de zonnebloem op.
Sien schrijft: