De reizende prinses

Naam: Rosmasari (10 jaar)
Datum: vrijdag 12 june 2008

Verhaal

Er was eens een prinses in een koninklijk kasteel.
Ze heet Senora.
Ze was 17 jaar en woonde in Engeland.
Hoewel ze veel leuke dingen kon doen,
was het niet haar droom om prinses te worden.
Nee, haar droom was om...
de wereld rond te gaan als een echte avonturier.
Want ze vond prinses zijn saai,
de hele tijd dit doen en daarna dat doen.
Ze vroeg aan aar ouders of ze de wereld mocht rondgaan om alles te zien,
maar haar ouders antwoorden van nee.
Haar ouders vonden Senora nog te jong.
De prinses huilde en huilde, dagen en nachten.
Ze kon er niet meer tegen dus besloot ze om stiekem te gaan.
Toen sprong ze de raam uit en rende weg.
 
Haar reis begon toen ze de Noord-Atlantische oceaan overstak.
Senora kwam aan bij Frankrijk waar ze leerde over hun taal en cultuur, maar ook hun eten.
Een paar weken later ging Senora verder naar Italië.
Senora ging met zo’n bootje over die smalle riviertjes van heel Italië en ze proefde hun heerlijke pizza’s en ijsjes.
Zo iets had ze nog nooit in de Verenigde Staten geproefd.
Toen ging ze weer door met de boot naar Egypte.
Senora las over de geschiedenis van Egypte,
en ze bekeek de mooie piramiden die 1000 jaren geleden zijn gebouwd.
Ze vindt alles zo mooi.

Toen ze alles van Egypte had gezien,
Ging ze door met de boot in de Indische oceaan naar India.
In de tussentijd dat ze de Indische oceaan overstak zag ze dolfijnen en walvissen die ze nog nooit eerder had gezien.
Ze vond het zo prachtig, het landschap en de dieren.
Toen kwam Senora aan bij India.
Ze vond hun feesten geweldig.
Iedereen was gezellig bij elkaar.
Toen kreeg ze opeens heimwee.
Ze dacht aan haar ouders die ze toch heel erg miste.
Soms dacht ze aan waarom ze is weggegaan.

De volgende dag was haar heimwee voorbij en was het tijd om verder te gaan.
Ze ging met de vliegtuig naar Indonesië.
De landschap en de bergen vond Senora geweldig.
de zwembaden waren erg verfrissend en het was ook lekker warm.
Toen ging Senora door naar Australië.
Ze leerde veel van de stam Aboriginals en de berg ayersrock.
Er waren ook veel dieren die Senora niet kende.
Daarna ging ze met de boot door naar Brazilië waar ze de Indische oceaan en de zuid Atlantische oceaan over moest steken.
Ze voelde zich echt niet meer als een prinses maar meer als een echte avonturier.
Toen ze in Brazilië was, ging ze naar de wondervolle bossen in de amazone.
Ze voelde zich echt niet meer als een prinses maar meer als een echte avonturier.
Ze genoot ervan maar miste haar ouders ook heel erg,
Dus dacht ze er nog even over na of ze terug zou gaan of niet.
Toen besloot ze maar om terug te gaan naar huis in Engeland,
Want ze is al eenbeetje rond de wereld gegaan waarbij haar droom is uitgekomen.

Toen ze in Engeland thuis was is ze al 26 jaar oud.
Haar ouders waren heel erg blij dat er niks met Senora is overkomen en dat ze nog leeft,
Maar ook wel heel erg boos dat ze weg is gegaan .
Maar alles is weer in orde en ze besloot toch maar om prinses te blijven.

Sien schrijft:

Rosmasari's verhaal lijkt wel een reisreportage: alsof je een journalist bent die de hele wereld overreist, om anderen te vertellen hoe het daar is. Zelf is Rosmasari niet in al die landen geweest, dus het meeste heeft ze met haar eigen fantasie verzonnen. Rosmasari is in Indonesië geboren. Ik denk dat ze daarom veel belangstelling heeft voor andere verre landen.

Weet je wat ik heel mooi vind aan dit verhaal? Prinses Senora is jarenlang van huis. Onderweg mist ze haar ouders heel erg. Toch houdt ze vol en reist ze verder. Zó belangrijk vindt ze het om veel van de wereld te zien. Dat is belangrijk: doorzetten als je iets moeilijk vindt.
Uiteindelijk wil ze toch het liefst terug naar huis. Dat is ook belangrijk: naar een plek gaan waar je je thuis voelt.
Dan blijkt dat ze negen jaar is weggeweest! Ik begrijp haar ouders ook heel goed. Die zijn blij en boos tegelijk. Dat heb je vaak met ouders, als ze zich ongerust hebben gemaakt en alles is weer goed gekomen.
Dank je wel Rosmasari! Veel succes met je volgende verhalen, groet van Sieneke