Een paar uur
Naam: Noortje (11 jaar)
Datum: maandag 29 november 2009
Verhaal
Het spookt door me heen.
Hoeveel kan er gebeuren in een paar uur?
Het begon allemaal op Zaterdag middag.
Mijn vader werkt soms op Zaterdag ochtend.
Hij werkt op Zaterdag ochtend altijd in een kantoorgebouwtje hier in de buurt.
Toen kwam hij die middag zoals elke Zaterdag middag gewoon om klokslag 1 uur weer terug.
De deurbel ging,hij was blijkbaar zijn sleutels vergeten.
Ik deed de deur met een zwaai open.
''Hooi pap!''
''Hoi Sammie!''
Hij noemt me altijd Sammie maar ik heet gewoon Sam hoor!
''Heb je een collega megenomen pap?''
Pap zei even niets.
Die uitdrukking op zijn gezicht had ik nog nooit eerder gezien.
Niet op zijn gezicht in ieder geval.
Hij keek een beetje....moeilijk,onprettig of hoe je het wil noemen.
Uiteindelijk zei hij:
''Ja een goede vriend en collega van me hij heet Bart''
''Aangenaam kennis te maken!'' zei Bart.
''Ook aangenaam kennis maken'' zei ik maar terug.
Hij zag er wel aardig uit.
''Ik eh.. ga maar even kofie zetten of heb je liever thee Bart?'' zei pap een beetje opvallend gespannen.
'''Nee koffie is goed graag''
''Oke waar is je moeder Sam?''
''In de woonkamer'' antwoorde ik.
We liepen met z'n drieeen naar de woonkamer toe.
''He Luuk,schat!'' zei mijn moeder vrolijk.
''Hoi Lilian ik heb een collega meegenomen.''
''Ik ben Bart aangenaam'' zei Bart en schudde een hand met mijn moeder.
''Ik ben dus Lilian'' antwoorde mijn moeder vriendelijk.
''Ik ga even koffie zetten wil je ook eh,,, Lilian?'' vroeg pap.
Lilian,mijnj vader noemde mam normaal gewoon schat.
Mam leek het niet veel op te vallen, ze was toch in een vrolijke bui.
Bart nam plaats op de bank.
Ik liep naar de keuken toe.
''Kan ik helpen pap?''
Pap keek om en zei nogal nerveus:
''Nou eh Sam zou je alsjeblieft even naar je kamer willen gaan?''
''Ow oke....'' antwoorde ik sloom en vertrok naar mijn kamer.
In mijn kamer zetten ik alles op een rijtje:
De nerveuze blikken van pap en Bart hij voelde zich niet heel gemakkelijk.
Pap had mam ook geen kus ofzo gegeven en had haar geen eens schat genoemd!.
Zou er iets aan de hand zijn?
Ik zat heel stil en probeerde te verstaan wat er beneden gezegd werdt.
Mijn vaders normaal altijd vrolijke en luide stem was vandaag heel zacht.
Ik hoorde pap wat dingen langzaam zeggen maar ik hoorde niet wat hij zei.
Bart zei helemaal niks.
Ik kon het niet zien maar zeer waarschijnlijk moet hij toen zwijgend op de bank hebben gezeten.
''Waaaat?! Nee dat meen je niet dat mag niet dat mag je niet doen!!!!''
Ik schrok het was mijn moeder die dat heel hard had geschreeuwd!
Ik twijfelde even maar sloop toen toch snel naar beneden.
Ik keek voorzichtigom het kiertje van de deur.
Mama ze huilde!
Bart keek ongemakkelijk en zat zwijgend en onrustig op de bank.
Pap keek weer moeilijk.
''Het is zo Lilian ik kan er niks aan doen'' zei hij zacht.
Toen stapte ik de kamer in.
''Wat is hier aan de hand?'' vroeg ik.
''Sam..''begon pap.
''Je vader hij..hij''stodderde mam.
''Sam kom eens naast me zitten'' zei pap rustig.
Ik ging nogal beangstigend naast hem zitten.
''Eerst wil ik dat je begrijpt dat mensen er niets aan kunnen doen als ze verliefd worden.''
Het was nogal vaag gezegd maar ik snapte wel wat hij bedoelde maar waarom zei hij dit?
''Ja dat begrijp ik....''
''Dat is mij overkomen bij Lilian maar..'' pap kon zijn zin niet af maken want mam schreeuwde er gesmoord doorheen.
''Hij is op die Bart en hij laat ons stikken hij gaat gewoon weg die...die....die..''
Een scheldwoord kwam er niet uit.
Keek ik naar een soap?!
Ik zou dan nu meteen de TV uit willen zetten!
Pap weg hier weg?
Echt weg?
''Maar..... dan zie ik je noooooit meer papa ik wil niet alleen blijven!'' riep ik door mijn in middels opgekomen tranen.
''Ach Sammie'' zei hij vertederend.
''We gaan niet weg we gaan in de Dorpsstraat op nummer 5 wonen..''
Dat was een heel mooi huis maar pap moest gewoon hier blijven!
''Maar maar... krijg ik dan ook zo'n verdeling zoals alles kinderen van ouders die uit elkaar gaan dat jullie mij moeten delen?''vroeg ik verward.
''Waarschijnlijk wel.''
Hé wacht eens even het drong me nu pas tot me door op wíé hij was op Bart!
Mijn eigen lieve vader was homo!
''Pap je bent nu dus een homo?!''schreeuwde ik.
Pap trok een pijnlijk gezicht.
''Ja Sammie zo noem je dat.''
Wat was dat rare gevoel dat van mijn tenen naar mijn hoofd drong?
Ik wist niet anders en rende weg.
Weg voor het nieuwe leven weg voor dingen die ik niet wilde weten.
Voor dat ik het wist was ik in mijn kamer.
Waarom bestaat het?
Als er nou geen homo's bestonden had ik mijn vader nog gehad!!!
En Bart....
Nou daar had ik niet veel tegen.
Je zou vast denken dat ik dacht dat ik Bart een afpikker vind.
Maar nee het is de harde wereld.
Ik merkte dat ik krokodillentranen huilde.
Jongens huilde niet.
Maar nood breekt wed!
Ik ga maar dichten wat jongens ook niet horen te doen.
Niemand in de klas wist dat ik van dichten hou en het gaat ze ook niks aan.
Voor dat je het weet kan je iedereen kwijt raken.
Zelfs van de mensen waarvan je dacht dat je ze dat niet zouden maken.
Het doet pijn.
Maar diep in mijn hart weet ik het hoort zo te zijn.
Het is niet voor even maar voor jaren.
Dit is te moeilijk om te verklaren.
En hier zat ik dan in mijn kamer.
Zoveel kan er dus gebeuren in een paar uur!
Sien schrijft: