Maaike
Naam: Lara (10 jaar)
Datum: maandag 29 november 2009
Verhaal
‘Maaike! Maaike! Schiet nou eens op. Straks kom je nog te laat.’ Schreeuwt moeder van onder de trap.
‘Ja, ja. Ik kom al.’
‘dat zeg je iedere keer. Nu moet je echt komen drie twee één.’
Ik moet naar de kerk zoals elke zondag. Ik heb daar de haat aan. Ik vraag altijd of ik thuis mag blijven. Maar dat mag niet. Ik moet persé mee.
Echt saai. Al mijn vrienden en zelfs mijn beste vriendin Nienke. zijn nu met z’n allen naar het zwembad. Zwembad de parel. Ik vroeg of ik de kerk een keer over mocht slaan. Maar nee. Mama wil persé dat ik mee ga. Anders zit ze helemaal alleen. Dat vind ik onzin. Want ze zit altijd naast Irene. Papa en mama, zijn pas gescheiden. Toen papa er nog was mocht ik tenminste thuis blijven. Maar nu ik met mama alleen woon moet ik persé mee. Volgende week ben ik bij papa. Papa gaat nu nooit meer naar de kerk. Maar hij deed het eerst wel voor mama. Toen papa drie weken samen met zijn nieuwe vriendin Lucia woonde, ging hij nog wel. Maar toen ik zei dat ik het beu was ging hij alleen als ik bij mama was. Maar nu gaat hij helemaal niet meer. Daar ben ik super blij om.
Ik wil zo graag naar het zwembad. Lekker met Nienke zwemmen en lachen en met haar en d’r vriend Paco en Max in het bubbelbad zitten en lachen. En mijn laatste geheimen aan Nienke vertellen. Weet je wat? Denk ik. Ik ga gewoon. Wat ken mij het nou schelen wat mama vind? Ik pak snel mijn handdoek en mijn bikini en een kam en shampoo. Ik stop het in een tas. Oja. denk ik. Max gaat ook mee. Dan moet ik me wel even opmaken. Straks heeft iedereen mascara op en ik niet. Ik hoor voetstappen op de trap. Ik zie door mijn spiegel dat mama in mijn kamer kijkt. Maar daar ben ik niet. Dan kijkt ze in de kamer van mijn zus. Maar ook daar ben ik niet. Dan kijkt ze in de badkamer en ja. Daar ben ik wel.
‘Maaike. Waarom moet je je nou nog helemaal opmaken?’ vraagt moeder met een zucht.
Ik kijk en beetje boos naar mama en zeg:
‘ik moet buiten even iets pakken.’
‘ho, ho, ho. Wat ga jij doen met die tas?’
‘Die is nog van gister. Ik leg het wel even op mijn kamer.’zeg ik.
‘ja dat is goed.’
Ik loop naar mijn kamer en doe net alsof ik hem daar neerleg. Maar als ik op de overloop loop. Doe ik mijn tas snel aan de andere kant. Nou ja. Denk ik. Mam maakt zichzelf nu toch ook op? Wat een rare moeder heb ik. En ook een vervelende. Als mama het kwastje van haar oogschaduw in de roze duwt. Loop ik snel weg.
Buiten pak ik mijn fiets en rijd weg. Ik ga nar het schoolplein. Maar daar is niemand. Zouden ze verzamelen in de kroeg? Ik ga kijken. Maar daar zie ik niemand behalve een dronken meneer.
‘Jolie jole do…. Eeeeeeeeeeh.’ Hij slaat een arm om zijn vriend heen. Ik loop maar snel weg. Misschien zouden ze al weg zijn. denk ik. Ze fietsen altijd die kant op. Ik fiets ze achterna. En zie daar Paco fietsen. Ik roep:
‘wacht! Ik wil ook mee! Wacht. ‘
Blijkbaar heeft hij het gehoord. En ze wachten op mij.
‘Je mocht toch niet komen? Je moest toch met je moeder mee naar de kerk?’ vraagt een meisje die naast Nienke staat.
‘ja. Maar ik ben stiekem mee gegaan. En wie ben jij?’
‘ik ben Jolanda. Ik ken Nienke sinds drie weken geleden. Wij zitten alle twee op dezelfde school. Ik ben pas nieuw. Wij zijn nu vriendinnen.’
‘ow.’ Zeg ik. ‘Nienke is mijn beste vriendin.’
‘oja? Maar niet voorlange. Want wij zijn nu supergoede vriendinnen.’ Zegt Jolanda Ik kijk naar Nienke. Wat zal zij er van vinden dat Jolanda zo doet? Maar Nienke is met de rest aan het praten. Als we aankomen bij het zwembad, koopt Paco kaartjes. Als we bij de hokjes aankomen waar je je kunt omkleden zegt Jolanda tegen Nienke: ‘Nien. Wij gaan toch wel samen in een hokje hé? We zijn toch vriendinnen?’
‘ja oké is goed.’
‘o. of wil jij ook mee?’ vraagt Nienke.
‘ja dag. ik ga echt niet met z’n drieën in één hokje. Met z’n tweeën is al vol genoeg. Ga jij maar lekker alleen. Geen probleem toch?’ vraagt Jolanda.
‘nee hoor.’ Zeg ik. En ik draai me om. Was ik nou maar gewoon thuis gebleven. Had ik die stomme Jolanda niet ontmoet en deed ze ook niet zo stom. Maar ja. Dan hed ik mee gemoeten naar de kerk. Ik kan haar wel een klap verkopen. Maar ik stap in het hokje ernaast.
‘ik vind Maaike echt raar, vind je niet?’ vraagt Jolanda.
Meteen stop ik met omkleden en luister naar wat ze zegt.
‘hoezo?’vraagt Nienke.
‘nou ze doet zo…zo ja zo dom. Ik mag toch zeker weten wel met jou omgaan? Wij zijn toch super goeie vriendinnen?’
‘ja duh. Ze doet inderdaad stom. Maar erger je niet aan haar. Wij hebben elkaar toch? Wat boeit Maaike ons nou?’ vraagt Nienke.
Ik kan mijn oren niet geloven. Dat Nienke zo iets zegt. Zal ik naar huis gaan? Nee. Denk ik. Dan vinden ze me al helemaal een kleuter. Ik dacht juist dat Jolanda wel lief was. Ze is ook ontzettend mooi. Ik hoor ze het hokje uitlopen.
‘ach ja. Wij kunnen toch een beetje samen gaan?’ hoor ik Jolanda zeggen.
‘ja natuurlijk. Maar met wie moet Maaike dan een beetje omgaan?’
‘ach. Maak je niet druk om haar. Die vind wel een vriendinnetje in het zwembad.’
‘ja. Je hebt gelijk.
Ik wil mijn tas pakken. Maar help! ik moet nog aankleden. Ik heb zo aandachtig naar Jolanda en Nienke geluisterd, dat ik vergeten ben mijn bikini aan te trekken. Ik kleed me snel aan, maar Nienke en Jolanda zijn al weg.
Sien schrijft: