Stel: het is heel bijzonder als je nichtjes en neefjes op bezoek komen. Want ze wonen in Friesland, en jij in Amsterdam. Op een dag verhuizen ze met z'n allen naar Amsterdam. Ze komen weer op bezoek. En nog eens, iedere week, iedere 3 dagen… Spelen, kletsen, thee drinken met zijn allen… Is dan gewoon. Doodgewoon. Voor iedereen is weer iets anders; gewoon, of ongewoon. Want langzamerhand komen je nichtjes en neefjes steeds meer.

Maar wat ís gewoon? Misschien een ander woord voor gewent? Of vaak meemaken? Normaal?
En ongewoon? Dan is dat abnormaal. Toch? Of iets dat je weinig meemaakt? Of dat je het niet gewend bent? Raar? Vreemd? Kan een mens vreemd zijn?

Rijke, verwende kinderen realiseren zich vaak niet hoe verwend ze zijn. Omdat ze het gewend zijn. De meeste zien het meer als… Anders. En heel weinig zien zichzelf als belangrijker (wat natuurlijk een verschrikkelijk domme gedachte is, want iedereen is gelijk.) .Als rijke kinderen armere kinderen, zielige weesjes uit arme landen zien, vinden ze dat wel zielig, zullen ze ook wel denken: laten we geld storten op een goed doel! En krijgen ze ook wel medelijden, maar ze bedenken er vaak niet bij dat zijzelf, nou ja, abnormaal zijn. En dat is niet sarcastisch, of gemeen. Ze zullen wel denken, dat ze anders zijn. Want dat zijn ze ook.

Dat was eigenlijk alles wat ik even wou zeggen, dankjulliewel.

Merel vroeg of ik haar verhaal niet te heftig vond. Ik mailde terug:

‘Ja, het is wel heftig, maar ook goed. Jij schrijft toch wat jij vindt? Dan mag al je gevoel en je emotie er toch in? Dat doen volwassen schrijvers ook.
Het was eigenlijk meer een 'opstel' waarin je je mening geeft, dan een verhaal. Het leek een beetje op een brief aan Achterwerk (op de achterkant van de VPRO-gids).
Zo’n soort verhaal heet een essay (spreek uit: esséé). Daarin vertel je wat je ergens van weet, wat je ervan vindt, en waarom je dat vindt.
Ook plaats ik je verhaal omdat je schreef dat je zo van schrijven houdt, en dat vind ik natuurlijk super.’

Merel vertelde waar ze verder aan schrijft:
‘Ik ben nu bezig met het verhaal: de kippenmodeshow. Over dat een stel kippen het op moeten nemen tegen de mooie: cornelia. Ik ben er zelf al enthousiast over (of hoe je het ook schrijft.)‘

Ik hoop natuurlijk dat Merel de kippen opstuurt als ze af zijn.
Veel plezier ermee Merel, groetjes Sieneke